De mooiste woorden in mijn hele leven. Daar ben je!

Jolanda Kleiss
Jolanda Kleiss

Mijn ervaringen bij Equizenz

“Het kind in mij met zoveel verdriet dat zo lang vast heeft gezeten”
geschreven door een cliënte.

Druk, druk, druk, als mensen vroegen; hoe gaat het met je?
Dan was ook vaak mijn antwoord; druk, druk, druk.
Druk op mijn werk, druk thuis, druk met vrienden, familie, sporten, leren, enz. enz.
Alle ballen in de lucht houden, luisteren naar alle “ellende” van vrienden, familie, bekenden, collega’s, want bij Angela, daar voelt iedereen zich op zijn/haar gemak, bij Angela kan je je verhaal kwijt, bij Angela is het altijd zo fijn in huis.
Maar mijn batterij raakte langzaam leeg.

Nee, dat is niet goed...

Ik was een vechter, een doorzetter, een rasoptimist, mijn glas was altijd halfvol, ik was positief, lief, aardig en ik kon niet tegen onrecht, altijd alles verdedigen en er vol tegenin gaan, om die ander ook te laten geloven en vechten waar ik voor stond.
Zeer gelovig opgevoed van thuis uit. Altijd het brave kind geweest. Je doet het zo want zo moet het. Nee dat is niet goed want zo hoort het. Altijd een vingertje, altijd in de maat lopen.

Er over praten kon ik met niemand

Tot het moment van mijn meltdown, zo noem ik het, een meltdown. Ik had geen burnout en ik was niet overspannen. Ik ken mijn lijf door en door, ik was altijd al anders dan anderen, zag en voelde dingen maar erover praten kon ik met niemand.

Dus op een gegeven moment dan denk je; het zal wel aan mij liggen, want de rest, die anderen die zijn zo niet. Dus het lag aan mij.

Al weken voelde ik een enorme woede die mijn gevoel en lijf haast op at. Alsof er “iets” in zat wat niet bij mij hoorde. Heel opvliegend, heel emotioneel, slecht slapen, maar vooral boos op alles en iedereen. Ik dacht zelfs nog, het is misschien wel de overgang.

Tot ik op die bewuste dag in de lift stond en alleen maar aan iets dacht wat ik hier netjes zal verwoorden; ik doe jou iets aan. Die jou was een willekeurig persoon, was tegen niemand gericht.

Ik was zo bang van mezelf en mijn gevoel dat ik wist dat ik hulp moest zoeken.

Niets gebeurt met toeval

Ik heb uren op mijn werk gehuild en bij thuiskomst kon ik niet meer stoppen. Mijn man heeft alle afspraken van dat weekend afgezegd. Ik heb op die bewuste zondag ‘s-avonds naar Jolanda gemaild en alles verteld. 

Ik kwam toevallig op haar site, ik kwam toevallig….. niets gebeurd met toeval dat weet ik nu inmiddels wel. Die woensdag kon ik bij haar terecht voor de kennismaking.

Daar stonden ze, de engelen

Op het moment dat ik Jolanda zag wist ik, ik ben goed hier, alles klopte, de locatie, de hond, de kat, de paarden, de stal, de weilanden, de bomen, alles, ook de zon. 

Want iedere keer dat ik daar was scheen de zon. Ik weet alleen nog dat Jolanda de schuifdeur open deed en daar stonden ze, de engelen, met het licht op de achtergrond dat door de flappen scheen, het was 1 grote aura van liefde, van saamhorigheid, van niets moet, van jij bent hier op je plek, jij bent niet raar, jij hoeft niet boos te zijn, woede is verdriet en wij gaan jou helpen.

Ik kon alleen maar huilen

Ik weet nog dat er ergens een liedje op de achtergrond speelde en ik alleen maar kon huilen. Het kind in mij met zoveel verdriet dat zo lang vast heeft gezeten. 

Zoveel liefde om te geven, zoveel gevoelens die niet geplaatst konden worden. Gevoelens die ik niet kon delen.

De volwassene in mij die altijd wilde vechten, altijd, zelfs in mijn vorige leven, zelfs in mijn dromen geef ik alles om er uiteindelijk zelf aan onderdoor te gaan of om mezelf op te offeren.
Altijd de ander, altijd op de tweede plaats.

De bezoeken daarna waren zoals ik ze noem; bussen van rechts en tankers van rechts. 

Van die oja momenten dat je denkt WTF.

Gevoelens die je niet zag aankomen, opstellingen met de paarden, de hond die bij me kwam, de poes die bij me lag, de zon, de boom.
Als een kind heb ik gehuppeld in de wei, ik heb mijn liefde aan de paarden mogen geven en zij hebben mij er inzichten voor terug gegeven.

Het allermooiste en zwaarste moment was toen Saf voor me stond, ik dacht dat het mijn vader was (alcoholist geweest in mijn jeugd) maar ik was het zelf, ik stond mezelf in de weg.

Met Jolanda achter mij en haar hand op mijn schouder en ik met mijn handen op Saf ben ik tot een inzicht gekomen. 

Uiteindelijk kreeg ik het uit mijn strot, die zat letterlijk en figuurlijk dicht geknepen. Ik heb het los gelaten en tegen Saf gezegd en hij is naar binnen gewandeld. Dat gevoel was met geen pen te beschrijven.

 Jolanda heeft mijn handen vast gepakt en gezegd, kijk me aan. Dat lukte eerst niet.

“Hallo daar ben je!”
De mooiste woorden in mijn hele leven.
Daar ben je!

JA daar ben ik !!

Ik voel me goed, ik voel me krachtig, ik ben positief, realistisch, een optimist, een doorzetter, mijn glas is altijd halfvol, ik ben lief, aardig, ik mag er zijn.

Ik ben Hoogsensitief, dat is niet raar, dat is niet vreemd.
Ik zal altijd opkomen voor mens, dier en onrecht…… maar ook voor mezelf, want ik ben het belangrijkste.

Ik geef aan wanneer ik iets niet wil.
Ik moet niets, ik moet ademhalen anders ga ik dood, maar ik bepaal de regels.

Niet meer vechten, leven in het nu, gisteren is geweest, morgen moet nog komen.

Ik ben er nog lang niet en heb ook geen afscheid genomen van Jolanda en de engelen, maar mijn hart is op dit moment geheeld, mijn lichaam is beter en mijn hersenen snappen alles beter.

Ieder mens is bijzonder, ieder mens mag er zijn.
We oordelen op uiterlijk, we denken in hokjes, wij denken omdat we zo zijn opgevoed, we denken zo omdat we denken dat het zo hoort.

Als je doet zoals je altijd heb gedaan, zul je blijven wie je altijd bent geweest en nooit worden wie je ooit zou kunnen zijn.

Ik ben Angela

Ik kan pagina’s vol schrijven met wat ik daar heb geleerd, wat ik daar heb gevoeld, het is de meest liefdevolle plek op aarde die ik ooit heb mogen ervaren.
En voor iedereen die twijfelt, niet doen.

De engelen staan voor je klaar en Jolanda.

xx Angela.

Dit bericht delen:
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wil jij je niet langer 'anders' en onbegrepen voelen?

(Zonder Jezelf Te Verliezen?)

Ik wil me niet langer ‘anders’ en onbegrepen voelen zodat ik me niet langer een buitenstaander voel en meer rust in mijn leven kan ervaren.

Ik wil niet begrijpen wat hoogsensitiviteit is en voel me goed zoals ik ben.